Tanrıça Ruhsal Tacını Giyiyor

TANRIÇA RUHSAL TACINI GİYİYOR JUNO Ana Tanrıça yazı dizisinin 5. bölümünde bir diğer önemli arketip olan Juno’yu ve arketipsel olarak temsil ettiği dişil inisiyasyon basamağını ele alacağım..Astrolojik haritaların önemli asteroidlerinden Juno, antik Roma mitolojisinde evlilik tanrıçası olarak bilinir. Tanrıçalar arasında en yüce konumda olan Hera, hem Zeus’un eşi hem de kız kardeşi olarak Roma mitolojisindeki Juno’nun Yunan karşılığıdır. Yunancada Hera kelimesi doğrudan “Hanımefendi” ya da “Sahibe” anlamına gelir. Başka bir görüşe göre Juno, Jovino kelimesinin kısaltılmış hâlidir; bu da Jove’un (Jüpiter’in) dişil karşılığını temsil eder. Mitolojide Hera, Kronos ve Rhea’nın kızı olarak Samos’ta doğar ve Arkadya’da büyütülür. Kronos’un devrilmesinden sonra Zeus, ikiz kardeşi Hera’yı aramaya koyulur ve onu kimi anlatılara göre Girit’teki Knossos’ta, kimi anlatılara göre Argolis’teki Thornax( bugünkü Tavuskuşu ) Dağı’nda, bulur. Zeus, Hera’nın gönlüne girebilmek için defalarca girişimde bulunur ancak sonuç alamaz. Sonunda kendini yaralı bir tavuskuşuna dönüştürür. Bu görüntü Hera’nın merhametini harekete geçirir; kuşu göğsüne bastırıp ısıttığı anda Zeus gerçek formuna döner ve bu yakınlık anını evlilik için bir dayatma hâline getirir. Agos, Samos ve Miken bölgelerindeki Hera tapınaklarında ona hem Ana Tanrıça’nın yardımcısı hem de evlilik tanrıçası olarak ibadet edilirdi. Homeros’un İlyadasında, Juno’nun kıskançlık ve öfke barındıran gölge yönleriyle hareket ettiğini görürüz. Hera ile Zeus’un evliliğinin “mutsuz” olarak anılmasının iki temel sebebi olduğu düşünülür: İlki, kuzeyden gelen ataerkil savaşçı kavimlerin Ana Tanrıça kültlerine karşı yarattığı huzursuzluk; ikincisi ise Eski Yunan toplumunun evlilik ilişkilerindeki gerilimi mitlere gerçekçi bir tablo gibi yansıtma eğilimidir. Hera ile Zeus’un evliliği antik dünyada hieros gamos, yani kutsal evlilik olarak kabul edilirdi. Bu birlik, göksel bir evlilik olarak anılır; bütün evlilik sevgisinin bu kutsal birlikten aktığına inanılırdı. Bu nedenle Hera (Juno), ilahi eşiyle birliğin sembolü olarak evliliğin kutsallığının koruyucusu (Hera Gamelia, Juno Pronuba) ve evli kadınların hamisi (Juno Matrona) olarak onurlandırılırdı. Aynı zamanda doğumun koruyucusuydu ve doğum yapan kadınlar tarafından yardım için çağrılırdı. Kadınların koruyucu ruhlarına Junolar denirdi. Haziran ayının adı da buradan gelir; yılın bu döneminde ışık ve sıcaklık dengededir ve doğa kendi düğününü kutlar. Hieros gamos terimi Antik Yunan’a ait olsa da kökeni Sümer’e kadar uzanır. İnanna & Dumuzi, İsis & Osiris, Hera & Zeus bu kutsal birliğin bilinen arketipsel mitleridir. Kökeni Sümer’e dayanan, Hermes’in asası olarak bilinen Caduceus, hieros gamos’un sembolüdür. Hindu kültüründe iç içe geçen ida ve pingala, kundalini akışını temsil eder; bu da sağ/sol beyin, eril/dişil ve bilinç/bilinçdışı arasındaki bütünleşmenin simgesidir. Ortaçağ simyacıları ise “coniunctio” kavramıyla hieros gamosu özdeşleştirmiştir. Tarotta Majör Arkana’nın son kartı olan Dünya, dört sabit burcun figürleriyle çevrili bir çelenk içinde çıplak Dünya Dansçısı’nı gösterir: insan (Kova), kartal (Akrep), aslan (Aslan) ve boğa (Boğa). Bu figürlerin bir araya gelişi, ruhsal yolculuğun tamamlanmasını ve ruhun maddi düzlemde özgürce dans edişini anlatır. Bu dörtlü yapı, insan ruhunun derinliklerinde kıyametin dört atlısı olarak bilinen arketipsel güçlerin dengeye getirilmeye çalışıldığını ortaya koyar. Hristiyan kozmolojisinde bu dörtlü, Yunan haçının dört yönünü temsil ederken, zamanla Üçleme’nin yapısına indirgenmiştir. C. G. Jung ise dörtlü yapının Benlik arketipinin temel geometrisi olduğunu savunur ve bunu yeni çağın hieros gamosu, yani kutsal evliliği olarak yorumlar. Bu nedenle sembolik yapıya eksik bırakılmış olan ruhsal dişili yeniden eklemiş ve bütünlüğü tamamlamıştır. Jung’a göre benlik arketipi, insan ruhunun merkezinde yer alır ve psikolojik bütünlüğün, içsel dengenin ve kendini gerçekleştirme sürecinin sembolüdür. Benlik, bilinçle bilinçdışının birleştiği noktayı temsil eder; bireyin ruhsal yolculuğundaki nihai hedef de bu bütünlüğe ulaşmaktır. Jung, benliği, kişinin iç dünyasındaki tüm parçaların bilinçli yönleri, bastırılmış gölgeleri, dişil ve eril ruh imgeleri (anima/animus) uyum içinde bir araya gelmesi olarak tanımlar. Bireyleşme sürecinde kişi önce personasıyla yüzleşir; ardından gölgesine iner; daha sonra anima ya da animusuyla ilişki kurarak ruhunun derin katmanlarını bütünleştirir Bireyleşme sürecini tamamlamış bir insan, kendini tanıyan, içsel çatışmalarını çözmüş, psikolojik ve ruhsal açıdan olgunlaşmış biri haline gelir. Bu aşamalar tamamlandığında kişi Benlik’le uyumlanır ve gerçek içsel dengeye ulaşır. İşte bu an, ruhsal anlamda kutsal evliliktir. Juno; sadakat, bağlılık, ruhsal ortaklık, sözleşmeler ve kutsal birlik kavramlarını temsil eder. Ancak Juno’nun enerjisi yalnızca dışsal bir evliliği anlatmaz. O, her insanın içinde yaşayan bir taahhüt enerjisidir: içsel evlilik. Jungcu psikolojide bu, anima & animusun birleşmesidir. Juno’nun inisiyasyonu da budur: İçsel erille evlenmek. Ezoterik gelenekte bu, ruhun kendi özüyle evlenmesidir; kadının kendi tahtını inşa etmesi, kendi tacını takmasıdır. İçsel evlilik, kişinin kendi içinde eril ve dişil yönleriyle barışması ve onları dengeye getirmesidir. Bu birleşme, dişil varlığın olgunluğa eriştiği noktadır. Kadın artık eksik olan değil, bütündür. Bu bütünlükle sevdiğinde ilişkiler kutsal bir alan hâline gelir. Kadın, içsel erili—animusunu—fark ettiğinde dışsal eril figürlere duyduğu bağımlılığı aşar. Artık birine “tamamlanmak” için ihtiyaç duymaz. Juno’nun olgunlaşmış hali, ilişkilerin sahiplenmek ya da sahip olunmak üzerinden değil, karşılıklı tanıklık ve kutsal ortaklık üzerinden yaşanmasını öğretir. Bu noktada evlilik, dışsal bir kurumdan çok ruhsal bir antlaşmaya dönüşür. İçsel evlilik, enerji bedeninde özellikle kalp ve sakral çakralar arasında akan bir denge hâlidir. Kişi, Juno bilinciyle bu iki merkezi kalpte birleştirmeyi öğrenir. Bu bilinçte sevgi artık ihtiyaç değil, bilgelik olur. Kadın, kendi içsel erilini onurlandırdığı ölçüde dış dünyada da eşit ilişkiler yaratır. Bu düzeyde aşk kişisel olmaktan çıkar ve kozmik bir nitelik kazanır. Böylece Juno, Hera’nın ötesine geçer ve Sophia—İlahi Bilgelik—olarak tecelli eder. Sonuç olarak, Juno arketipindeki içsel evlilik yalnızca ilişkisel bir tema değildir; insanın kendi içinde ilahi eril ve dişili birleştirdiği, bütünlüğe ve içsel barışa adım attığı bir yükseliş sürecidir. Dişil inisiyasyon yollarının bu aşamasında, kendi içimizde kurduğumuz bu birlik hâli yalnızca kişisel bir tamamlanma değil, aynı zamanda evrenin ritmiyle uyumlulaşmanın kapısıdır. Çünkü içsel hieros gamos gerçekleştiğinde, birey artık yalnızca kendine değil, kozmosun kendini bilme sürecine tanıklık eden bir varlık hâline gelir. Ve işte tam da bu yüzden: Juno’nun öğretisi, insan ruhunun evrenle kurduğu en kadim ve en kutsal ittifaktır. Karma Astrolog & Chutta of Cosmoenergetica Nilgün KARACA